Genç bir kadının yanındaydı küçücük çocuk eli yüzü grimsi bir hal almıştı pislikten ayakları çıplak bakışlarında hüzün vardı kadın bu işlere yeni başlamış, belki isteyerek belki zorlanarak ama çocuk kadar kirli olmayışı ele veriyordu yeni olduğunu, çocuk masum kadında öyle görünüyordu ama öyle miydi gerçekten? yoksa duygularımızı sömüren insanlardan biri miydi yalnızca! Bilemiyorum kimsede bilemezdi. Sessizliği çığlığı mıydı aslında kulak tıkadığımız daha fazla kandırılmamak için gözlerimizi kaçırdığımızdan göremediğimiz yalvarışları mı vardı içinde? dilenmek için söylenen kelimelerde dökülmüyordu ağzından günlerce aynı yerde oturuyordu sessizce yere bakarak. Birileri önlerine bisküvi bırakmış en azından çocuğun masumiyetine inanarak açlığını bastırsın diyerek gerçekten o kadar masum o kadar temizdi ki çocuğun duyguları belkide onu dilenciliğe alet eden kadının da karnını doyurması için yerden aldığı bisküvilerden birini tam ağzına götürecekken - aba al ye demesiyle gözlerim doldu bir anda zavallı çocuk hiçbirşeyden habersiz sadece 3-4 yaşlarında sokaklarda. Gündüzleri böyle dışarılarda geçerken geceleri neler yaşıyorlardı acaba? gerçekten dışarıda mı kalmışlardı yoksa duygularımızı sömürürken bankalarda dolup taşan hesaplara sahip sömürücülerden birinin çocuğu muydu diye düştü aklıma her halükarda içim sızladı çocuğa küçücük yüreğinde şuanda vicdanı, tertemiz duyguları vardı ya büyüdüğünde ne olacaktı ya bir dilenci ya bir hırsız ya da bir tinerci şuanda içim sızlayarak baktığım gözlerimi yaşartan bu çocuk belki ileride birinin canını yakacak herkesin nefret ettiği biri olacaktı hayat mı bizi bu hale getiriyordu yoksa biz mi hayatı suçluyorduk. Sadece bir cümle bunları düşünmeme sebep olmuştu "Aba al ye!"

Unforgiven.